Steven, ara sezonu yazarken neler yapacağına dair
yaklaşımın neydi?
Hikaye açısından amaçların neydi?
Ona da her şeye olduğu gibi korku ve endişeyle yaklaştım.
Sonra muhteşem yazar kadromla doğrudan işe gömüldük.
Neyse ki bu ikisi için yazmak inanılmaz kolay
çünkü karakterleri ve onları canlandırmaları
çok keyifli.
Anlatmak istediğimiz birçok hikaye vardı
ilk sezonda birçok küçük şey ima etmiştik,
mesela Oenomaus'un karısı, Batiatus'un karısı gibi.
Bunları açabileceğimizi düşündük.
Bunları size ikinci sezonda anlatmak yerine
ara sezonda göstereceğiz.
John ve Lucy, herhalde "Hey, Spartacus'é geri dönün!"
diye telefon aldığınızda en azından biraz şaşırmışsınızdır.
Ben hala ludus'un şeytani efendisini unutmaya çalışıyorum.
Robert bana geçen yıl Spartacus'un, benim ve Lucy'nin
geçmiş hikayelerimizde boşluklar olduğunu
ve Batiatus'un iki, üç bölümde
geri döneceğini,
bunları telafi etmek için geçmişe dönüş sahneleri olacağını söylemişti.
Böylece bu iki, üç bölümü inceleme
fırsatı ortaya çıkıp da
hikayenin nasıl olacağı görüldüğünde
herhalde doğal olarak altı bölüme dönüştü.
Geri dönüp bunları aynı şekilde aktarmak muhteşem.
Iple çekiyorum.
Spartacus'un kadınları açısından, senaryoda
"Of, bunu yapmak istemeyebilirim" dediğiniz bir şey oldu mu?
Bir sürü. Ne zaman...
Ne zaman bir seks sahnesini okusam
senaryoyu bir kenara fırlatıp
"Bunu hayatta yapmam!" dedim.
Sonunda her zaman sakinleşip
"Haklılar. Gerçekten güzelmiş" diyorum.
Çünkü mesele başka bir şey.
Kağıtta korkunç dursa da
en azından çok güzel hayata geçiriyorlar.
Dizide herkes harikulade görünüyor,
zaten yarı çıplak olunca öyle bir kaygınız oluyor.
Ilk sezondaki bütün karakterler hayatta kalmadı.
Bazı hayranlar kimi karakterlerin öldürülmesine üzüldü.
Sözüm meclisten dışarı, acaba...
Eh, bölümün adı "Hepsini Öldürün" idi.
Öldürdüğünüze pişman olduğunuz bir karakter var mı?
"Keşke bu karakteri birkaç bölümde daha
"oynatabilseydik" dediğiniz biri oldu mu?
Evet, John Hannah.
O yüzden onu altı bölüm için geri çağırdık.
Batiatus çıkarılması en acı veren karakter oldu
çünkü onun için yazmayı çok seviyorduk
ve ben Batiatus'um.
-O yüzden... -Hayır, ben Batiatus'um.
O yüzden ara sezon bittiğinde
artık içimi boşaltacak bir yer kalmayacak.
John'u dizide oynatmaktan büyük keyif aldık.
John, her zaman yazmayı düşlediğim türde
bir kötü adamdı, onu seviyorsunuz
ama sonunda resmen ondan nefret ediyorsunuz.
Ama ölümü çok görkemli oldu.
Batiatus'u bağrımıza basmamızı sağlayan
ve alçaklığına rağmen sevdiren nedir?
Ve Bay DeKnight...
Sizce John, karakteri izlemeyi böylesine keyifli bir hale getiren
ne gibi özellikler kattı?
Karakter açısından, ezilenleri herkes sever
ve bence John'un karakteri oynayışının harika yanı,
ilk ortaya çıktığında, onunla ilk tanıştığınızda,
bıyık buran kötü adamlara benzememesi.
Ondan hoşlanıyorsunuz. Hoşlanmamak zor.
Sizi kendine çekiyor.
O sadece baskı altında,
herkes gibi dünyada yükselmeye çalışan
bir adamcağız, sonra işler biraz ters gidiyor.
Tüm bunlar ve Lucy ile...
Senaryo iyi olunca sadece anı oynamanız yetiyor.
Nihai hedef için oynamak zorunda değilsiniz.
Anı oynuyorsunuz.
O anın gerçekliğini oynuyorsunuz. Lucy ile birbirimize çok aşığız.
Elbette karakterler olarak aşığız çünkü Rob sürekli etrafımızda.
Sadece bunu aktarmaya çalıştık.
Zor günler geçirdim. Köpek gibi çalıştım.
Sana bir şeyler almak için para kazanmaya çalıştım.
Steven, ikinci sezonda
neler bekleyeceğimizle ilgili biraz fikir verebilir misin?
Yeşil odadaydım, sen basınla konuşuyordun
ve iki ilgi çekici sözcük duydum, "muazzam dövüşler."
Büyük dövüşler, evet.
Bizim için büyük dövüşlerin amacı, dizideki tüm dövüşler gibi
duygulardan kaynaklanması.
Birinin bir şey istemesi.
Crixus bir şey istiyor. Spartacus bir şey istiyor.
Ikinci sezonda
bu şeyler giderek büyüyor.
Herkes Spartacus'un
bir köle isyanı, bir ayaklanma başlattığını biliyor
ve ikinci sezonda bunu izlemeye başlayacaksınız.
Ilerledikçe daha da büyüyecek.
Çeviren: Mustafa Yılmaz
Turkish